Werkendam- Voor natuurliefhebbers die dromen van een eigen plekje in de Biesbosch is het een zeldzame kans: Staatsbosbeheer verkoopt enkele zogeheten griendketen, lastig bereikbaar en ver van de bewoonde wereld. Dichter bij het oorspronkelijke leven in de Biesbosch kom je waarschijnlijk niet.

De ene griendkeet, een stenen huisje van ca. 60 m2, staat in de Sliedrechtse Biesbosch op de Huiswaard. Dat is een bebost eiland in de Biesbosch, vlakbij de Dode Kikvorskil, bij Dordrecht. De andere, Keet Deeneplaat, eveneens van steen en ca. 89 m2, ligt op de Deeneplaat achter Werkendam. „Beide keten liggen midden in Natura-2000 gebied, dus dat heeft sowieso consequenties”, vertelt Rian Fokker, teamleider Biesbosch voor Staatsbosbeheer.

„Permanente bewoning is uitgesloten. Je mag er komen en overnachten, maar geen harde muziek draaien, feesten geven of een kampvuur aanleggen. Aan de andere kant ben je dus wel omringd door de natuur, met visarenden, bevers en andere vogels en dieren. De Biesbosch is een heel bijzonder zoetwater-getijdegebied met een bijzondere geschiedenis. De keten zijn dan ook cultureel erfgoed.”

Keet Deeneplaat bij Werkendam heeft ook kamers boven. © Pullen Makelaardij

De griendketen zijn bijna honderd jaar oud. Ze dienden destijds als onderkomen voor arbeiders die werkzaam waren in de griendcultuur, een eeuwenoude vorm van wilgenteelt die lange tijd een belangrijke inkomstenbron vormde in de Biesbosch. „Het gebied was destijds één grote griend vol knotwilgen”, beschrijft Fokker.

De griendketen zijn bijna honderd jaar oud. Ze dienden destijds als onderkomen voor arbeiders die werkzaam waren in de griendcultuur, een eeuwenoude vorm van wilgenteelt die lange tijd een belangrijke inkomstenbron vormde in de Biesbosch. „Het gebied was destijds één grote griend vol knotwilgen”, beschrijft Fokker.

„Het hakken van wilgetenen was beroerd werk en slecht betaald. De arbeiders werden op maandagmorgen per boot overgezet en verbleven er dan tot en met zaterdagavond. Ze sliepen samen in die kleine huisjes. Het was koud en nat; er werd gewerkt bij nacht en ontij.”

Eten moesten ze zelf meenemen. „Er was wel een houtkachel of haard, waar een pot met aardappelen en spek op kon. Een toilet, water of verwarming was er niet.” En dat is er nog steeds niet. Nadat in de jaren zestig de griendcultuur verdween – wilgentenen maakten plaats voor kunststof en ander materiaal – kregen de huisjes een tweede leven als vakantiewoning.

„Als Staatsbosbeheer worden we betaald voor natuurbeheer. Daar valt het onderhoud van de huisjes niet onder”, stelt Fokker. De natuurorganisatie verkoopt wel vaker vastgoed dat niet meer bijdraagt aan hun eigen natuur- en landschapsdoelstellingen. „We hopen op een koper met hart voor de Biesbosch en de geschiedenis. Iemand die dit culturele erfgoed weet te waarderen en wil bijdragen aan het behoud ervan.”

Fokker ziet wel mogelijkheden. „Een composttoilet lijkt me geschikt. Je kunt de keet van binnen een verfje geven en er is een houtkachel of haard.” Moderne gemakken ontbreken verder, er zijn geen nutsvoorzieningen en de pandjes verkeren ’in redelijke tot matige staat van onderhoud’, valt op Funda te lezen.

Zelf je boot regelen
Wie eigenaar wordt, koopt overigens alleen het gebouw. De grond blijft eigendom van Staatsbosbeheer en wordt in erfpacht uitgegeven. De griendketen zijn vrijdag 13 november op aanvraag (via Funda) te bezichtigen. Voor de griendkeet op de Huiswaard geldt daarbij dat men zélf moet zorgen voor een boot om er te komen. De Keet Deeneplaat is alleen te voet bereikbaar via een pad door het bos.

De vraagprijs van de huisjes is bescheiden, resp. 37.500 en 30.000 euro, niet meer dan een leuke elektrische auto. „Maar na de bezichtiging volgt een biedingsprocedure. De ervaring van een vorige verkoop leert dat dan een stuk hoger wordt geboden dan de vraagprijs.” De vorige kijkdag was destijds heel gauw vol. „We hebben mensen moeten afwijzen.” 

Bron: Telegraaf.nl
Beeld: Pullen Makelaardij